پدر تکواندوکار شهید: پسرم فرزند ایران بود/ محمدحسن به هادی ساعی علاقه خاصی داشت

ورزشکاری که می دانست شهید می شود؛

پدر تکواندوکار شهید: پسرم فرزند ایران بود/ محمدحسن به هادی ساعی علاقه خاصی داشت

هفته گذشته شهید «محمد حسن بیگی»، تکواندوکار کردستانی و از نیروهای فداکار پلیس مرزبانی در منطقه مرزی غرب کشور، در جریان درگیری با یک گروه تروریستی در مرز سبدلو، در راه وطن به درجه رفیع شهادت رسید.

به گزارش روابط عمومی فدراسیون تکواندو، شهید محمد حسن بیگی (متولد دیماه 1382) که از تکواندوکاران کردستان بود، در خط مقدم دفاع از امنیت مرزهای کشور در منطقه مرزی سبدلو شهرستان بانه پس از درگیری با یک گروه مسلح تروریستی در شامگاه پنجم تیرماه به فیض شهادت رسید. در همین رابطه مصاحبه ای با پدر شهید محمدحسن بیگی که خودش از اساتید رشته تکواندو به حساب می آید انجام دادیم.

پسرم از 6 سالگی تکواندو کار می کرد

آقای بیگی در ابتدا پیرامون فعالیت ورزشی پسر شهیدش و همینطور ویژگی های شخصیتی او اظهار داشت: محمدحسن از شش‌سالگی تکواندو را آغاز کرد. تا پیش از استخدام در نیروی انتظامی، در رشته‌های ورزشی دیگری نیز فعالیت داشت، اما رشته اصلی و مورد علاقه‌شان تکواندو بود. موفق به دریافت کمربند مشکی شد و در مسابقات مختلف نیز شرکت می‌کرد و مقام هایی هم به دست آورده بود.

مردم منطقه برای او خون گریستند
ایشان ادامه داد: از همان دوران کودکی، فردی شجاع، منصف و باانصاف بود و همیشه عدالت را رعایت می‌کرد. مردم‌دار بود و با همه با اخلاق بسیار نیکو رفتار می‌کرد. از آنجا که خودم نیز نظامی هستم، در همان شهرستان محل خدمت پسرم خدمت می‌کردم. مردم آن منطقه واقعاً برای او خون گریه می کنند و از ادب، اخلاق، انصاف و احترام ایشان نسبت به مردم یاد می‌کنند. پسرم اهل امروز و فردا کردن نبود، باایمان بود و ارادت و تعصب ویژه‌ای نسبت به اهل‌بیت (ع) داشت.

پسرم می دانست شهید می شود

پدر شهید بیگی با اشاره به اینکه فرزندش همیشه آرزوی شهادت داشت ادامه داد: یکی از آرزوهایش شهادت بود. حدود یک سال پیش، همه جزئیات مربوط به مراسم تشییع و تدفین خود، حتی نحوه برگزاری مراسم و نوحه‌هایی که باید پخش شود، به مادرشان سفارش کرده و وصیت کرده بود. همیشه می‌گفتند: «من قطعاً شهید می‌شوم.» حتی درباره نحوه برگزاری مراسمشان صحبت می‌کرد. به من چیزی نگفته بود چون می دانست من ناراحت می‌شوم اما با مادرش که راحت تر بود در این رابطه حرف زده بود. او گفته بود «حتماً شهید می‌شوم و باید مراسمم به این شکل برگزار شود. ناراحت نباشید. شهادت یک افتخار ابدی است. من برای شما آبرو و اعتبار به همراه می‌آورم.» محمد ما با همین روحیه زندگی کرد و به همین شکل نیز در ورزش فعالیت داشت.

عاشق تامین امنیت مردم کشورش بود

پدر شهید بیگی در ادامه به علاقه فرزندش به فعالیت های نظامی پرداخت و گفت: او علاقه بسیار زیادی به این کار داشت و از پشتکار فوق‌العاده‌ای نیز برخوردار بود. بیش از هر چیز، عاشق تأمین امنیت مردم و امنیت کشور بود. تمام فکر و ذکرش همین موضوع بود. در باشگاه تکواندوی ما نیز همواره بر نظم، انضباط و آراستگی لباس تأکید داشت. او همیشه لباس فرم خود را به بهترین شکل آماده می‌کرد و می‌گفتند: «من باید در محل خدمتم آراسته باشم، باید نمونه یک مأمور انتظامی باشم تا مردم با اطمینان و آرامش به من مراجعه کنند.»

استاد ساعی الگوی پسرم بود

بدون شک یکی از الگوهای اصلی زندگی محمدحسن پدرش بود؛ هم در حوزه فعالیت نظامی و انتظامی و هم ورزش تکواندو. با این حال از استاد بیگی سوال کردیم چه ورزشکار دیگری در زندگی شهید بیگی نقش داشت؟ ایشان پاسخ داد: پسرم به قهرمانان بزرگ تکواندو علاقه داشت و برای آنان احترام زیادی قائل بود. از بین همه ورزشکاران اما علاقه ویژه‌ای به استاد هادی ساعی داشت و ایشان را به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین ورزشکاران ایران بسیار دوست داشت استاد ساعی را همه جوره قبول داشت و می گفت او چهره بسیار معصومی دارد او سرآمدترین ورزشکار ایران است و پسرم هم ارادت زیادی به ایشان داشت.
استاد بیگی در پایان این گفت و گو با اشاره به پیگیری های هادی ساعی رئیس فدراسیون اظهار داشت: استاد ساعی توجه ویژه ای به این اتفاق داشت. این موضوع برای ما تسلای بزرگی بود. ریاست محترم فدراسیون محبت فراوانی به خانواده ما داشتند و از ایشان بسیار سپاسگزاریم. خدا به ایشان خیر بدهد.

پسرم فرزند 90 میلیون ایرانی بود
ایشان ادامه داد: از خانواده بزرگ تکواندو هم متشکرم. پسرم فرزند 90 میلیون ایرانی بود. ما فرزندمان را در راه رضای خدا و به حضرت اباعبدالله الحسین (ع) تقدیم کردیم و به این تقدیر الهی راضی هستیم. فرزند ما در مکتب تکواندو، با توجه به اصول و ارزش‌های این رشته، انسانی مؤدب، سالم، متعصب نسبت به ارزش‌ها و دلسوز مردم تربیت شد. از شما، از ریاست محترم فدراسیون، استادان عزیز و همه دست‌اندرکاران صمیمانه تشکر می‌کنم. واقعاً بزرگواری کردید و این همدلی برای خانواده ما تسلای بزرگی بود.